بررسی اثر الگوهای تدریس بر فراشناخت دانش‌آموزان مقطع متوسطه از دیدگاه معلمان

نوع مقاله: پژوهشی

نویسنده

عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری

چکیده

مطالعات نشان می‌دهد که انسان همواره در طول تاریخ به انباشتن اطلاعات و معلومات در حافظه کودکان به عنوان یک اصل اساسی آموزش مورد توجه قرار می‌داده است. از این جهت مهم‌ترین ویژگی و امتیاز کودکان بر یکدیگر داشتن قوه حافظه قوی برای حفظ اطلاعات معلومات بوده است در نتیجه به حافظه تأکید می‌شد. در قرن نوزدهم اصالت این نظریه مورد تردید واقع گردید با این حال امروزه هنوز این نظریه در محیط آموزش و پرورش سایه انداخته است.
روش‌های جدید آموزش و پرورش موجبات تغییر در ماهیت آموزش و پرورش را فراهم کرده و آموزش از راه حل مسأله و کسب تجربه منجر به تغییر در رفتار یادگیرندگان می‌شود.
در این تحقیق روشهای تدریس غالب (سخنرانی، پرسش و پاسخ، حل مسأله و بحث گروهی) در نظام آموزشی و اثر آن بر فراشناخت دانش‌آموزان مورد بررسی قرار گرفته است.
اهداف کلی پژوهش بررسی اثر هر یک از الگوهای تدریس نامبرده بر فراشناخت دانش‌آموزان و ارائه پیشنهادها و راه‌حل‌هایی جهت بهبود مسائل آموزشی و پرورش به مسؤلین مربوطه می‌باشد سؤالهای تحقیق عبارتند از:
1-آیا آموزش به روش سخنرانی بر فراشناخت دانش‌آموزان اثر دارد؟
2- آموزش به روش حل مسأله بر فراشناخت دانش‌آموزان اثر دارد؟
3- آیا آموزش با روش پرسش و پاسخ در فراشناخت یادگیرندگان تأثیر دارد؟
4- آیا آموزش با روش بحث گروهی در فراشناخت دانش‌آموزان اثر دارد؟
5- آیا بین اثر روشهای تدریس فوق در فراشناخت دانش‌آموزان تفاوت دارد؟
جامعه آماری در این تحقیق کلیه معلمان مدارس متوسطه دخترانه شهرستان بهشهر اعم از زن و مرد انتخاب شدند ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه 30 سؤالی محقق ساخته که پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرانباخ 82% به دست آمده است روش آماری از نوع آمار توصیفی و آمار استنباطی آزمون t تک متغیر و تحلیل واریانس است نتایج به دست آمده از تحقیق به شرح زیر می‌باشد.
آموزش به روش سخنرانی در فراشناخت دانش‌آموزان اثر ندارد، آموزش با تأکید بر حل مسأله بر فراشناخت یادگیرندگان تأثیر دارد. بحث گروهی و روش پرسش و پاسخ نیز در فراشناخت دانش‌آموزان دوره متوسطه اثر دارد و نهایتاً اثرگذاری هر یک از روشهای فوق بر فراشناخت متفاوت است. 

کلیدواژه‌ها